แอนิเมชัน 3 มิติ เรื่อง “รุ้งกินน้ำ”

"มิ่ง" เด็กชายขี้อาย ผู้ช่างสังเกตจากเมืองกรุงที่ย้ายกลับมาอยู่บ้านที่ชนบทกับครอบครัว ในวันเปิดเทอมวันแรกมิ่งก็ได้ชี้นิ้วไปยังรุ้งกินน้ำให้เพื่อนๆในห้องดู ซึ่งในตอนนั้นแก๊งยางวง หัวโจกของห้อง ก็ได้เห็นพอดี จึงหลอกเรื่อง "ความเชื่อรุ้งกินน้ำ" ว่าคนที่นี่เขาห้ามชี้รุ้งกินน้ำกัน เพราะว่าเป็นการลบหลู่เทวดาที่สร้างรุ้งลงมากินน้ำ เป็นเหมือนการขัดขวาง และจะทำให้นิ้วกุด แต่มันวิธีแก้ก็คือจะต้องเอานิ้วที่ชี้จิ้มตูดแล้วมาดมภายใน 2 วัน ในตอนนั้นก็มีเพื่อนๆคอยพูดล้อเรื่อยๆ ทำให้มิ่งอาย และกลัวจนหนีกลับบ้านไป เมื่อมาถึงบ้านมิ่งก็ได้วางแผนเข้าป่าเผื่อว่าจะมีภูติ หรือเทวดาถอนคำสาปให้ได้ เช้าวันต่อมาแก๊งยางวงไม่เห็นมิ่งมาโรงเรียนจึงเริ่มรู้สึกผิดเลยแอบตามไปที่บ้าน และป่าท้ายหมู่บ้านด้วย จนกระทั่งทั้งหมดได้ไปเจอกันในป่าท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่ศาลเพียงตาในป่า หนูฟุกได้พ่นน้ำเล่นกับขมิ้นจนเกิดละอองน้ำกระทบแสงแดดทำให้เป็นรุ้งขึ้นมา มิ่งที่สังเกตเห็นเหตุการณ์จึงสั่งให้ทุกคนหยุดดู และชี้ให้เห็นว่ารุ้งสามารถสร้างขึ้นเองได้โดยไม่ต้องพึ่งเทวดา และทันใดนั้นนาฬิกาปลุกของมิ่งก็ดังขึ้นว่าครบ 2 วันแล้วแต่นิ้วก็ยังไม่หายไปไหน ทำให้พวกเขาเริ่มคิดว่าคำสาปนี้ไม่มีอยู่จริง และทำให้บรรยากาศที่ดูอึมครึมสดใสขึ้น กลายเป็นมิตรภาพที่แน่นแฟ้น ทุกคนจึงพากันกลับโรงเรียน และในวันนั้น คุณครูได้สอนบทเรียนเรื่องการเกิดสายรุ้งตามหลักวิทยาศาสตร์ พร้อมเผยความจริงว่าความเชื่อเรื่องห้ามชี้รุ้งเป็นเพียงกุศโลบายเพื่อป้องกันอุบัติเหตุนิ้วทิ่มตากันเท่านั้น มิ่งจึงได้เรียนรู้ที่จะเอาชนะความกลัวด้วยเหตุผล
และเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเพื่อนอย่างมีความสุข